29 juli 2016 Nu in het echt: Winter en Hope


Natuurlijk staat het weekend in het teken van honkbal en om die reden reizen we vandaag naar Clearwater. Hier zullen we 2 nachten blijven en zondag gaan we na de middagwedstrijd naar Kissimmee.

De koffers mogen weer ingepakt worden en de heren gaan voor een laatste keer a-la-carte ontbijten. Steven komt helemaal blij terug na het eten van een quesadillas met ei en bacon. Dat smaakte machtig lekker. Michael heeft nogmaals een continental breakfast genomen en is eigenlijk wel blij met het buffet dat we morgenvroeg weer krijgen.

Rond 11 uur is de auto weer ingepakt en gaan we op pad. Het is zo’n 2 uur rijden van Fort Myers naar Clearwater en we starten op de I75. Na anderhalf uur besluiten we wat te gaan eten en zijn blij dat we even van de weg af mogen. De snelwegen hier zijn zo saai. Ze zijn nu eenmaal aangelegd om snel van A naar B te komen, maar er is niets te zien langs de weg dan bomen, struiken en gras. Gelukkig kan ik me altijd vermaken met luchten en bruggen.

2016-07-29_0001 2016-07-29_0003 2016-07-29_0004 2016-07-29_0013

We bekijken de eetmogelijkheden langs de weg en Michael kiest voor Chick-fil-A Bij Sarasota. Niet helemaal mijn ding, maar wel gezonder dan de Mac Donalds. We vinden de Chick-fil-A bij de Target en de Winn-Dixie. Blijkbaar is de Chick-fil-A een geliefd restaurant, want de rij voor de drive-thrue staat tot buiten het parkeerterrein. Om die reden komen wij het parkeerterrein niet eens op.

2016-07-29_0021 2016-07-29_0024 2016-07-29_0026 2016-07-29_0028

No problem! Genoeg parkeerplekken in de omgeving en we parkeren voor de Winn-Dixie. Ondanks de drukte buiten gaat het bestellen binnen een stuk sneller en we hebben zo onze kip-hamburgers met frietjes. Hier zijn de hamburgerbroodjes bruin en zit er geen saus op de hamburgers. Je kan zelf ketchup en mayonaise pakken. Ik ben geen hamburger fan en geef mijn hamburger toch maar weer door na 2 happen. Ik heb expres geen salade genomen omdat de sla hier behoorlijk bitter is en ik m vorige keer niet echt lekker vond. Ach, ik vermaak me prima met mijn frietjes.

Op het moment dat we weer in de auto stappen begint het te druppelen en dat gaat harder en harder regenen tot we in een echt Floridiaans buitje zitten. Het verkeer stokt meteen en de meeste auto’s gaan in de remmen. Onze reis gaat iets langer duren.

2016-07-29_0029 2016-07-29_0030 2016-07-29_0031 2016-07-29_0046

Gelukkig duren buien hier niet heel lang, maar onderweg komen ze regelmatig terug. Ondertussen rijden we de 275 op en dit voelt weer vertrouwd. Het duurt niet lang voordat we over de Sunshine Skyway Bridge rijden. Deze brug verbindt Terra Ceia met St. Petersburg over de Tampa Bay heen. De oude brug was veel lager en is geraakt door een boot, waarbij 35 mensen omgekomen zijn.

2016-07-29_0069 2016-07-29_0073 2016-07-29_0079 2016-07-29_0082

Het weer blijft wisselvallig. Aan de linkerkant van de brug zien we een stralend zonnetje en aan de rechterkant is het zwaar bewolkt en zien we dat het hard regent. We hopen van harte dat we daar niet meer onderdoor hoeven. Maar voordat we bij Tropicana Field zijn valt de regen alweer hard op ons dak. Gelukkig zijn we er bijna.

2016-07-29_0105 2016-07-29_0107 2016-07-29_0112 2016-07-29_0117

Als we bij La Quinta Inn aankomen is het weer droog en kunnen we meteen inchecken. Als we echter op de kamer komen is er maar één Kingsize bed en Steven vraagt zich af waar hij gaat slapen. Het blijkt een foutje te zijn van de boekingssite. Daar zijn ze uitgegaan van een dubbele kamer, maar die heeft La Quinta Inn niet beschikbaar. We moeten dit zelf regelen met Venere en worden, op eigen kosten, overgeboekt naar een familiekamer. Hier staat een kingsize bed en er is een slaapbank. Deze kamer is ook stukken groter dan de vorige kamer.

2016-07-29_0119 2016-07-29_0121 2016-07-29_0124 2016-07-29_0125

Als alles geregeld is kunnen we eindelijk naar onze bestemming van vandaag: The Clearwater Marine Aquarium. Dit is één van de bestemmingen van de Tampa Bay CityPASS. Het verkeer, of liever gezegd de stoplichten, zitten wat tegen onderweg en daarna hebben de kassières van The Clearwater Marine Aquarium wat problemen met de Tampa Bay CityPASS. Gelukkig kunnen we nu eindelijk naar binnen.

2016-07-29_0136 2016-07-29_0139 2016-07-29_0139a

Vorig jaar heb ik de film “Dolphin Tale” van mijn collega Ron geleend waarin het verhaal wordt verteld over de dolfijn Winter die zijn staart verliest en een prothese krijgt. Een mooi verhaal! Vandaag ga ik Winter in het echt zien.

We lopen naar binnen via de winkel en het is echt stervensdruk. Veel gezinnen met kleine kinderen wandelen steeds voor je langs. Het is natuurlijk vakantietijd en dit is een geweldige attractie om naartoe te gaan.

We volgen de voetstappen en komen via de chirurgy bij Winterzone aan. Hier is de uitleg over de prothese net afgelopen. Het staat zo vol met mensen dat ik er niet eens overheen kan kijken. Als iedereen weer zijn gang gaat kan ik Winter en zijn vriendinnetje Hope zien zwemmen. Het is maar voor even, want ze verdwijnen snel in de zone waar we niet bij kunnen.

2016-07-29_0148 2016-07-29_0150 2016-07-29_0151 2016-07-29_0155

We volgen de voetstappen verder en komen langs Rufus Beach (de pelikaan), Turtle Cove, Otter Oasis en Turtle Bayou.

2016-07-29_0156 2016-07-29_0159 2016-07-29_0161 2016-07-29_0162

Sawyer’s Passage Undewater Viewing is gebruikt om onderwater opnames te maken voor de film.

2016-07-29_0163 2016-07-29_0173 2016-07-29_0175 2016-07-29_0177 2016-07-29_0181 2016-07-29_0182

Er is nog één presentatie te gaan, Tail Talk. We verzamelen op het Stranding Deck waar dolfijn Nicholas huist. Daar horen we het werkelijke verhaal van Winter, waar de film op gebaseerd is. Winter is gevonden bij Cape Canaveral. Hij is uiteindelijk terecht gekomen bij Clearwater Marine Aquarium omdat hij er zo slecht aan toe was. Hij heeft daar 24-uurs zorg gekregen. Omdat zijn staart te lang bekneld heeft gezeten in een net, valt deze er uiteindelijk vanzelf af. Dat is nieuw voor de specialisten en ze zoeken naar een oplossing. Winter kan zichzelf voortbewegen door een zijdelingse beweging te maken met zijn “staart”, net als vissen. Maar dat is niet goed voor zijn ruggengraat. Omdat zijn zijdelingse spieren te groot worden kan dit op zijn zenuwen drukken. Men vindt uiteindelijk een prothese uit, die blijft zitten, en ervoor zorgt dat de beweging van boven naar beneden ook gemaakt kan worden. Hierdoor worden de goede spieren van Winter ook getraind en wordt voorkomen dat hij verder achteruit gaat. Met de prothese wordt maar een paar keer per dag een half uur getraind. Een soort fysiotherapie.

2016-07-29_0210 2016-07-29_0212 2016-07-29_0218 2016-07-29_0223

Een interessant verhaal en jammer dat het afgelopen is. Er wordt aangegeven dat we met de trolly nog naar Winter’s Dolphin Tale Adventure kunnen, waar we de film nog kunnen beleven.  Hier staan attributen en scenes van de echte films. Het animo bij de heren is niet erg groot. Zij hebben de film niet gezien en we besluiten dit over te slaan.

We lopen de begane grond nog eens door waar een schildpad zit en Stingray Beach. Ook zien we Hope onderwater zwemmen. Winter heeft zich nog steeds verstopt. Ik leer wat over zeesterren en we kijken naar de vissen en haaien onderwater. Leuk om hier eens geweest te zijn en de dolfijnen in het echt te zien.

2016-07-29_0234 2016-07-29_0235 2016-07-29_0241 2016-07-29_0252

Buiten vinden we nog de woonboot die gebruikt is in de film.

Dan is het al weer tijd om wat te gaan eten en we zetten koers naar Clearwater Beach. Hier zijn we lang geleden geweest. Steven was toen 2 of 3. Onze herinneringen gaan terug naar een paar restaurantjes bij het strand en de pier, waar weinig te doen was. Het was in die tijd nog helemaal niet toeristisch. Steven is nu 16 en wat een verschil met toen.

Vele hoge hotels zijn aan de kust neergezet, waardoor er ook veel restaurants en winkels gekomen zijn. Het is een gezellige drukte. We proberen te auto te parkeren, maar na een aantal rondjes gereden te hebben geven we het op en rijden met de auto langs de kust. We vinden het hotel waar we toen geslapen hebben. Er werd toen continu geboord omdat er betonrot inzat. Het gebouw ziet er nu mooi gerenoveerd uit. Het strand waar we zo goed als alleen waren ziet nu zwart van de mensen. Gek om te zien, maar leuk met al die bedrijvigheid.

2016-07-29_0257 2016-07-29_0258 2016-07-29_0260 2016-07-29_0265

We besluiten wat gaan eten in de Cracker Barrel naast ons hotel en we zetten de navigatie weer in op de terugreis. Ook nu is het druk en hebben we te maken met vele stoplichten voordat we bij het restaurant aankomen. We slaan het winkeltje even over. Gelukkig is er genoeg plek en zitten we zo aan tafel.

2016-07-29_0268 2016-07-29_0274 2016-07-29_0279 2016-07-29_0285

Steven neemt vis, Michael een salade en ik een steak. Het smaakt prima en we genieten van het eten. Het is hier ook altijd leuk om 3 sides te mogen kiezen. Ik eet hier weer een baked potatoe en een lekkere salade. De bestelde rijst komt niet meer aan bod.

2016-07-29_0288 2016-07-29_0289 2016-07-29_0292 2016-07-29_0302

Terug op de kamer moeten we nog even het beddengoed voor de slaapbank regelen en gelukkig is dat er erg snel. Nu kan ik nog even de website bijwerken.

7 thoughts on “29 juli 2016 Nu in het echt: Winter en Hope

  1. Wat een heerlijke dag. Fijn dat Steven toch nog ergens heeft kunnen slapen. Tussenin was waarschijnlijk geen optie geweest.
    Na je verslag ben ik ook wel benieuwd naar de film. Voor jou waarschijnlijk een hoop bekende dingen uit de film gezien.
    En dan als afsluiter een geweldige honkbal wedstrijd. Een topdag dus hahaha

  2. Wat leuk ik wist niet dat je op bezoek kon bij Winter. Toevallig hebben mijn dochter en ik deze film pas gezien. Wel balen van de kamer. Gelukkig is het wel opgelost. Jammer dat jullie voor de kosten opdraaien.

  3. Wij zijn vorig jaar ook bij Winter en Hope geweest. Bijzonder om Winter zonder staart te zien bewegen! Je hebt niet veel gemist hoor, in het tweede pand. Was wel aardig, maar weinig nieuws als je de film al gezien had. Dolphin Tale 2 gaat over Hope en hoe zij en Winter uiteindelijk samen komen. Echt leuk!

    Veel plezier verder!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *